HOTEL-RESTAURANT WEINEBRUGGE
Situering
Hotel Restaurant Weinebrugge is gelegen aan de Koning Albert II-laan, met toegang via de zijstraat Leikendreef nr. 1 te Sint-Michiels. Het is een viersterrenhotel-restaurant dat hedendaags wordt uitgebaat door de familie Cousaert. Het telt 47 kamers van verschillende types en een restaurant dat bekendstaat om zijn Frans – Belgische keuken.
Het is genoemd naar een oude Frankische nederzetting “Villa Weinebrigga” waarvan het bestaan in 962 wordt vermeld in een schenkingsakte van de toenmalige graaf van Vlaanderen Arnulf II aan de Gentse Sint-Pietersabdij. Binnen de nederzetting Weinebrugge bevond zich al vanaf de 8e eeuw een bidplaats (op de locatie van het huidige kerkhof) gewijd aan de aartsengel Michaël. Mettertijd werd de naam van de patroonheilige overgenomen als benaming voor de gemeente.
Een gedenkplaat rechts bij de ingang van het gemeentehuis op de dorpsplaats van Sint-Michiels herinnert aan het bestaan van de nederzetting: “Op 5 mei 962 schonk Arnulf de grote graaf van Vlaanderen aan de Gentse Sint-Pietersandij ten tijde van abt Womarus tien landhoeven met hun aanhoorigheden uit zijn erfgoed Weinebrugge genaamd”. De plaat werd, ter gelegenheid van het duizendjarige bestaan van Sint-Michiels, op 10 oktober 1962 onthuld door Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Albert van België..
Historiek
De geschiedenis van hotel-restaurant Weinebrugge is nauw verbonden met die van de Koning Albert I-laan waarlangs het is gelegen.
Na de Belgische onafhankelijkheid in 1830 kreeg België als eerste land buiten het Verenigd Koninkrijk een eigen spoorweg. Na enige tijd getwist te hebben of de spoorweg uitgebaat moest worden door de staat of door particuliere maatschappijen, werd aanvankelijk gekozen voor staatsbeheer, maar na een tiental jaren namen privémaatschappijen alsnog het voortouw in de spoorwegbouw. Na de aanleg van de centrale as Brussel-Gent-Brugge-Oostende in 1838 (spoorlijn 50) volgde in 1846-47 de aftakking van Brugge naar Kortrijk (spoorlijn 66), die aangelegd werd door de private spoorwegmaatschappij Flandre Occidentale. Vanuit station Brugge op het Zand liep de lijn via de huidige Boeveriepoort zuidwaarts naar Loppem om via Zedelgem, Torhout, Lichtervelde, Roeselare, Izegem, Ingelmunster en Heule na 54 km Kortrijk te bereiken.
De aanleg van de nieuwe spoorlijn betekende een forse ingreep in het dagelijkse leven van de landelijke gemeente Sint-Michiels. Komende vanaf de Boeveriepoort kruiste ze ter hoogte van de huidige Barrièrestraat de Rijselse Heirweg en liep op ongeveer 50 meter langs de dorpskern zuidwaarts dwars door het kasteeldomein Tillegem naar Loppem. Het traject kreeg een dubbel spoor in 1908.
De spoorlijn speelde een belangrijke rol in de economische heropleving van het zuiden van West-Vlaanderen, dat vooral in de periode 1845-1848 zwaar te lijden had onder de crisis die Europa in deze periode teisterde. Maar al vrij snel werd de ligging van het Brugse station op het Zand als hinderlijk ervaren en werd in 1899 beslist om het spoorverkeer van en naar Brugge via een nieuwe spoordijk buiten de stad te leiden, met een nieuw station aan de stadsrand.
De werken aan de spoordijk startten in 1910, maar werden onderbroken door WO I en pas in 1935 hervat. Ondertussen bereikte het gemeentebestuur van Sint-Michiels het bericht dat spoorlijn 66 vanuit Loppem aangesloten zou worden op de spoordijk en de Belgische Staat van plan was om in de bedding van de bestaande lijn door Sint-Michiels, de hoofdtoegangsweg van de stad van en naar de geplande autosnelweg Brussel-Oostende aan te leggen.
Er was toen nog geen sprake van uitgebreide milieutechnische studies en planologische consultaties en de gemeente Sint-Michiels zag in de aanleg van de toegangsweg ook nieuwe kansen om de lokale economie aan te zwengelen. De nieuwe (rijks)weg werd in de periode 1936-37 aangelegd in de oude spoorbedding. Ter hoogte van de Boeveriepoort werd (de thans nog bestaande) viaduct onder spoorlijn 50 Brugge-Oostende en twee bruggen over de vestingen gebouwd. De nieuwe wegverbinding met de stad kreeg de naam Koning Albertlaan.
Het was aanvankelijk een lokale weg die de Rijselse Heirweg (Rijselstraat) ontlaste van het doorgaande verkeer van en naar Loppem maar het werd steeds drukker naarmate de aanleg van de autosnelweg E40 Brussel-Oostende vorderde. Toen de snelweg in 1956 over zijn volledige lengte voor het verkeer werd opengesteld, werd de 4 km lange toegangsweg niet alleen de hoofdtoegangsweg tot de stad Brugge maar ook tot een gedeelte van de Oostkust en de haven van Zeebrugge (via de Brugse ring)
Het werden drukke tijden voor de Sint-Michielse politie die, vooral tijdens de zomerperiode, het toenemende verkeer van en naar de stad en de oostkust zonder al te veel fileleed door de gemeente moest leiden. Het was ook de tijd dat de verkavelingswoede uitbarstte in Sint-Michiels en Loppem.
Het zuidelijke bosrijke deel van het Tillegemdomein was toen, op een paar bospercelen na, eigendom van de Loppemse familie van Caloen. Een tweetal percelen langs de Koning Albert laan, eigendom van de jachtopziener van het Tillegemdomein, was in 1847 aangekocht door de familie Van Wint, bewoners van kasteel Bloemenoord in de dorpskern.
Nadat de gemeente Sint-Michiels kasteel Bloemenoord van de familie had aangekocht (1947), benaderde burgemeester Van Maele begin jaren zestig de zusters Agnes en Henriette Van Wint om ook hun landerijen in het Leiselegebied en de bospercelen aan de Koning Albert-laan te verkopen en bouwrijp te maken. Op de in annex toegevoegde kaart is te zien dat de percelen nog net op grondgebied Sint-Michiels lagen.
De zoon van Agnes, Roger de Preudhomme d’Hailly de Nieuport, besprak de modaliteiten van de verkoop met de gemeente Sint-Michiels. Vastgoedmakelaar Maurice Ballegeer kreeg het mandaat van de eigenaressen om de gronden uit de hand te verkopen.
De bospercelen werden in 1962 door het zakenduo Van Maele–Ballegeer zelf aangekocht. Terwijl de verkavelingsplannen nog moesten worden goedgekeurd, werd alvast een terrein van ongeveer 1 ha doorverkocht aan het echtpaar Jacques Galens-Thomaes die meteen een bouwvergunning kregen voor de bouw van een restaurant dat de naam Weinebrugge kreeg.
Het restaurant opende de deuren in 1964 en groeide uit tot een exclusieve eetgelegenheid, vooral bezocht door de “high society”. Gasten werden per helikopter in- en uitgevlogen en buurtbewoners vroegen zich af wat zich daar allemaal afspeelde. Het restaurant bleef ruim 30 jaar lang een grote onbekende in de Sint-Michielse samenleving. Misschien is er nog iemand – wellicht een oudere buurtbewoner – die zich hier meer over herinnert. In de jaren negentig begon het imposante, witgeschilderde pand tekenen van verval en verwaarlozing te vertonen, wat erop wees dat het bergaf ging met de uitbating.
Het restaurant werd eind 1996 verkocht aan de huidige eigenaar, de familie Cousaert. Intussen was. in 1993, de naam van de laan gewijzigd in Koning Albert II-laan naar aanleiding van de troonsbestijging van Koning Albert II. Met deze naamswijziging wilde men de herinnering aan de geliefde vorst Koning Albert I levend houden.
Voor Rudi Cousaert en zijn vrouw Suzette was het hard werken om de vergane reputatie van het restaurant weer op te bouwen. In 2007 werd het restaurant uitgebreid met een volwaardige hotelaccommodatie met 47 kamers.
Inmiddels is de fakkel overgenomen door dochter Nadine en kleindochter Nadia en heeft hotel-restaurant Weinebrugge weer een stevige reputatie opgebouwd. Dankzij de gunstige ligging buiten de drukte van de Brugse binnenstad, werd het in de loop der jaren een pleisterplaats van bekende sportploegen. Zo was het een tijdlang de uitvalsbasis van voetbalclub Club Brugge en haalde het geregeld de pers als favoriete restaurant van Fabian Cancellara, drievoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen, en zijn wielerploeg Trek. Sinds het einde van zijn sportcarrière (2016) en de ingebruikname van het trainingscomplex van Club Brugge in Westkapelle (2019) is het sportimago wat naar de achtergrond verdwenen, maar is hotel-restaurant Weinebrugge een bekende en gewaardeerde pleisterplaats gebleven.