HILAIRE DE FAUW (1923 – 1992)
Hilaire De Fauw was een oud-CVP gemeente- en provinciaal politicus uit Sint-Andries. Zijn ouders waren Emilius Antonius De Fauw (1899–1986) en Beatrice Adeline Andries (1902–1961).
Geboren in 1923, groeide hij op in de Doornstraat (Sint-Andries) waar hij tot aan zijn dood is blijven wonen. Hilaire huwde Zoë Van de Steene. Het echtpaar kreeg zeven kinderen, vier jongens (Paul, Jan, Dirk en Joris) en drie meisjes (Bernadette, Mia en Greet).
Hilaire De Fauw was sterk sociaal geëngageerd. Via de Katholieke Arbeidersjeugd (KAJ) kwam hij in contact met mgr. Cardyn. Vervolgens werd hij door Kannunik Gryspeerdt aangeworven als werknemer in de toenmalige Gilde, het huidige ACW.
Binnen de christelijke arbeidersbeweging werd hij verantwoordelijk voor de coöperaties. In die functie trok hij tot ver buiten het arrondissement Brugge om Welvaartswinkels op te richten. Later werkte hij mee aan de uitbouw van het agentschappennetwerk van DVV (De Volksverzekering) en BAC (Belgische Arbeiderscoöperatie) waar hij verantwoordelijk was voor de hypothecaire leningen.
De politiek liet hem ook niet onberoerd. In 1958 werd hij voor de CVP verkozen tot gemeenteraadslid van Sint-Andries. In 1965 werd hij CVP provincieraadslid en in 1967 trad hij toe tot de Bestendige Deputatie als gedeputeerde.
Zijn provinciale bevoegdheden waren omvangrijk. In 1977 was hij onder meer verantwoordelijk voor economische aangelegenheden, huisvestingsbeleid, maatschappelijke voorzorg en welzijnszorg.Daarnaast was hij als voorzitter van de GOM-West-Vlaanderen ook bekommerd om de werkgelegenheid in de provincie West-Vlaanderen.
Zijn maatschappelijke betrokkenheid kwam ook sterk tot uiting in zijn aandacht voor mensen met een ernstige verstandelijke en meervoudige beperking. Hij was de grote bezieler van het PIDO – Provinciaal Instituut voor Diep Oligofrenen (thans Ons Erf), dat in 1986 werd opgericht als dienstverleningscentrum voor personen met een mentale beperking en gevestigd werd aan de Chartreuseweg in Sint-Michiels.
Hilaire De Fauw overleed op 17 juli 1992 op 69-jarige leeftijd. Zijn echtgenote Zoe overleefde hem nog 25 jaar en overleed op 26 februari 2017.
PS Dirk De Fauw
Als enige van de zeven kinderen kreeg Dirk de politieke microbe mee van zijn vader. Hij was het vijfde van de zeven kinderen. Hij werd in 1982 voor het eerst verkozen tot CVP-raadslid in de Brugse gemeenteraad. Onder het burgemeesterschap van Patrick Moenaert (1995-2000) was hij schepen van openbare werken. Onder het burgemeesterschap van Renaat Landuyt (2013 tot 2018) was hij schepen van welzijn, diversiteit, noord-zuidbeleid en OCMW-voorzitter.
In 1985 werd hij ook verkozen tot lid van provincieraad waarvan hij in de periode van 2001 tot 2012 gedeputeerde was. De bekroning op zijn jarenlange carrière als gemeentelijke – en provinciale politicus kwam in 2018. Na een klinkende overwinning in de gemeenteraadsverkiezingen van dat jaar werd hij benoemd tot CD&V burgemeester van de stad Brugge. Hij werd in 2024 herkozen voor een tweede termijnperiode tot 2030.