MICHEL VAN MAELE (1921 – 2003)
Michel Van Maele was burgemeester van Sint-Michiels (1947-1970) en van Brugge (1972-1977). Hij was één van de 5 zonen van landbouwer en molenaar Jules Van Maele. Na zijn middelbare studies bij de Broeders Xaverianen studeerde hij in Antwerpen voor regent maar het onderwijs was niet zijn roeping. Hij beschouwde zichzelf meer als handelaar en ondernemer.
Zijn eerste baan was bij volksbakkerij Ons Brood, waar hij de vertrouwensman werd van kanunnik Achiel Logghe en van de invloedrijke CVP’er in Brugge, notaris Henry Van Caillie. Toen de beste tijd voor de coöperatieve bakkerijen voorbij was, nam hij enkele van deze bakkerijen over en concentreerde alles in een eigen bedrijf dat hij ‘Paverko’ noemde. De volgende jaren zou hij activiteiten ontplooien in zeer uiteenlopende sectoren zoals vastgoed, winkelcentra, recreatie, voeding, uitgeverij en meubelen.
De combinatie van zakenman en politicus was de rode draad in het leven van Michel van Maele. Zoals zovelen bewogen door de koningskwestie, richtte hij na WO II een afdeling van de CVP op in Sint-Michiels. Bij de eerste naoorlogse gemeenteraadsverkiezingen van 1946 behaalde hij met zijn partij 9 van de 11 zetels en werd hij, op zijn 25ste , de jongste burgemeester van het land. Het jaar daarop huwde hij met Suzanne Lootens.
Van Maele ontplooide zich als een visionair en gedreven beleids- en zakenman die mensen kon mobiliseren. Hij zorgde in de snel groeiende Brugse randgemeente voor een dynamische variant op de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog en wist onder meer grote bedrijven zoals de voormalige Amerikaanse busbouwer Bus & Car aan te trekken. Beginjaren zestig begon hij, met vennoot Maurice Ballegeer, aan het urbaniseren en verkavelen van vroegere landbouwgronden, In de verkiezingen van 1952, 1958 en 1964 behield hij en zijn partij de ruime meerderheid in de gemeenteraad van Sint-Michiels.
In 1969 begonnen de discussies over de fusie van Brugge met de aangrenzende gemeenten. Michel Van Maele was geen voorstander van de fusie maar hij kon het tij niet keren. In de eerste gemeenteraadsverkiezingen van Groot-Brugge in 1970 werd hij eerste schepen onder stadsburgemeester Pierre Vandamme. De verstandhouding tussen beide heren was, ook al vanwege de vroegere concurrentie tussen Brugge en Sint-Michiels, niet optimaal. Aan het einde van 1971 nam Pierre Vandamme ontslag waarna Michel Van Maele hem opvolgde als burgemeester van Brugge. Onder zijn bewind werd het eerste Brugse structuurplan (een Vlaamse primeur) uitgedokterd en werden de Brugse reien gezuiverd. Onder zijn impuls werd Club Brugge van de ondergang gered en kregen Club en Cercle Brugge een nieuw voetbalstadion, op kosten van de stad.
Anderzijds liet Michel van Maele zich kennen als een autoritaire figuur die weinig tegenspraak duldde. Dat de scheidslijn tussen politieke dadendrang en private belangen bij hem vaak heel dun was, leidde in Brugge tot ergernis en kritiek.
In de gemeenteraadsverkiezingen van 1976 verloor zijn CVP partij de meerderheid in de gemeenteraad. Een coalitie van alle andere partijen, onder leiding van socialist Franck Van Acker, zond de CVP naar de oppositiebanken. Michel Van Maele nam ontslag als gemeenteraadslid en verliet de gemeentepolitiek.
Hij bleef echter nog zeer actief in zijn persoonlijke ondernemingen en in het Boudewijnpark, dat hij in zijn Sint-Michielse tijd had opgericht. Daarnaast werd hij afgevaardigde bestuurder van Club Brugge en vanaf 1999 ook voorzitter, tot zijn overlijden. In maart 1998 verloor hij zijn echtgenote en op 27 februari 2003 overleed hij zelf. Enkele bijzondere foto’s van de familie Van Maele zijn hierbij toegevoegd